(რეზონანსი) შოთა რუს­თა­ვე­ლის სა­ხე­ლო­ბის სა­ხელ­მწი­ფო დრა­მა­ტუ­ლი თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბი დათო დარ­ჩია "თბი­ლი­სე­ლებ­თან" ინ­ტერ­ვი­უ­ში მძი­მე სო­ცი­ა­ლურ ფონ­ზე ალა­პა­რაკ­და და აღ­ნიშ­ნა, რომ ქვე­ყა­ნა­ში არ­სე­ბუ­ლი მდგო­მა­რე­ო­ბა გაქ­ცე­ვის­კენ უბიძ­გებს:

"უკაც­რა­ვად და, ქვე­ყა­ნა გვაქვს ჩაჯმუ­ლი (მე მა­პა­ტი­ეთ) და შე­სა­ბა­მი­სად, მსა­ხი­ო­ბე­ბიც ჩაჯმუ­ლე­ბი (კი­დევ ერთხელ, ბო­დი­ში) ვართ, რო­გორც ყვე­ლა სხვა პრო­ფე­სი­ის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი. აქ კარ­გად არი­ან მხო­ლოდ ბიზ­ნეს­მე­ნე­ბი და მთავ­რო­ბის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი. არც ერთი ვარ და არც - მე­ო­რე, სხვა ვინ­მე გი­ნა­ხავთ კარ­გად? მე ორ­მოც­და­ა­თი წლის კაცი ვარ და არ მი­ნა­ხავს.

არც კი­ნო­შია ფული და არც - თე­ატ­რში. დღეს ჩემი ხელ­ფა­სით მა­თხოვ­რებ­ში ვარ. ღა­ტა­კებ­ში ვი­ყა­ვი და ახლა მა­თხოვ­რებ­ში გა­და­ვე­დი. მა­თხო­ვარს კი­ნო­ში ვინ მოგ­ცემს მი­ლი­ო­ნებს. ვი­ღა­ცე­ბი ამ­ბო­ბენ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა. არა­ფე­რიც არაა კარ­გად, ყვე­ლა­ფე­რი ცუ­და­დაა და ერთი სული მაქვს, ამ ქვეყ­ნი­დან გა­ვიქ­ცე. იქ წა­ვალ, სა­დაც შრო­მა და ნიჭი ფას­დე­ბა. ამე­რი­კა­ზე ვფიქ­რობ. ამ ეტაპ­ზე მარ­ტო ვა­პი­რებ, მაგ­რამ ჩემს შვი­ლებ­საც ვურ­ჩევ, აუ­ცი­ლებ­ლად გა­იქ­ცნენ ამ ქვეყ­ნი­დან.

"თბილისელები"